«Εδώ επιστρέφω κάθε χρόνο με το δέος και την ταπεινότητα του προσκυνητή» Το Μεγανήσι του Γιάννη Πολίτη

Ξαφνικά έγινε ένα κλικ εκεί γύρω στο 2000. Άλλαξαν όλα και το Μεγανήσι είναι πλέον η δική μου φωλιά. Είναι ένας άλλος τόπος, γεμάτος πλούσιους και κοσμικούς από όλο τον κόσμο, που μπαινοβγαίνουν στις τις πολυτελείς θαλαμηγούς τους. Χίλια πεντακόσια σκάφη είχαν περικυκλώσει το νησί πέρυσι τον Δεκαπενταύγουστο. Κανονική απόβαση. Είναι τότε που φεύγουν όλοι από το ταραγμένο Αιγαίο και έρχονται στο απάνεμο Ιόνιο.

Σήμερα το Μεγανήσι είναι ένας σπουδαίος προορισμός. Χιλιάδες επισκέπτες το κατακλύζουν από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο. Πολυτελείς βίλες προσφέρουν ηρεμία και γαλήνη. Καθημερινά πωλούνται οικόπεδα-φιλέτα σε πλούσιους ευρωπαίους και Ρώσους, έτσι που φοβάμαι πως σε λίγο η γη δεν θα ανήκει στους ντόπιους και θα γεμίσει «παλάτια» για ολιγάρχες. Οι ντόπιοι αποκτούν πλούτο, αλλάζουν οι ζωές πολλών, χρόνο τον χρόνο, καθώς οι επισκέπτες αβγατίζουν.

Ο συγγραφέας της μεγάλης επιτυχίας «House of Cards», μετά τις διακοπές του στο Μεγανήσι, δήλωσε πως ένα από τα τρία πράγματα που θα ήθελε να κάνει εάν του έμενε μια μέρα ζωής είναι να πιει την μπίρα του στο καφέ του Πέτρου στο Σπαρτοχώρι.

Το Σπαρτοχώρι είναι ολόκληρο μια μεγάλη βεράντα, με θέα στη θάλασσα και τον Σκορπιό/ Photo: Shutterstock
Ο Γιάννης Πολίτης με τον γιο του στο αγαπημένο του Μεγανήσι
Το σπίτι του Γιάννη Πολίτη στο Μεγανήσι

Πράγματι η καλύτερη στιγμή της ημέρας είναι το δειλινό σε αυτό το χωριό. Είναι ένα από τα τρία χωριά του Μεγανησίου, «σκαρφαλωμένο» στην κορυφή του λόφου. Είναι ολόκληρο μια μεγάλη βεράντα, με θέα στη θάλασσα και τον Σκορπιό. Τα σπίτια του στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο, τα καλντερίμια είναι στενά και δαιδαλώδη. Σ’ ένα από αυτά τα σπίτια γεννήθηκα κι εγώ. Ένα πέτρινο, παλιό, 200 ετών. Το «Σπίτι του Δασκάλου», έτσι το λένε. Στην ίδια θέση του κρεβατιού που ήρθα στη ζωή με μαμή, πού να βρεθεί γιατρός το 1961, κοιμάμαι ακόμη και είναι ο πιο γλυκός ύπνος.

Βαθύ Μεγανησίου/Photo: Shutterstock

Στο νησί μου τη δεκαετία του ’70, δεν υπήρχε ακόμη ρεύμα. Για τηλέφωνο και νερό, ούτε λόγος. Όλα άργησαν πολύ να συμβούν. Είχε φως, όμως, το πρόσωπο του δασκάλου. Ακτινοβολούσε. Και όταν έπιανε στα χέρια του το μαντολίνο, όλα έμοιαζαν μαγικά.

Τις νύχτες αγναντεύαμε τον Σκορπιό. Φωτισμένος σαν πολυέλαιος ήταν τη βραδιά που παντρεύτηκε ο Ωνάσης την Κένεντι. Και τα υδροπλάνα κουβαλούσαν διάσημους και καλούδια από όλο τον κόσμο. Η πιο δυνατή μου μνήμη. Η απόλυτη φτώχεια πλάι-πλάι με τον απόλυτο πλούτο.

Σπήλια Λιμάνι, Μαγικό σούρουπο στο Μεγανήσι/ Photo: Shutterstock

Για εμάς που δεν είχαμε ηλεκτρικό, εκείνη η νύχτα ήταν μαγική. Τα είχε όλα. Φώτα, πολλά φώτα. Μουσικές του κόσμου, φωνές, τραγούδια και γέλια διασημοτήτων. Ο μοιραίος γάμος του Ωνάση με την Τζάκι ήταν η τελευταία χαρά που γνώρισε το νησί. Ύστερα η μοίρα τσάκισε τον άνθρωπο που την προκάλεσε όσο κανείς. Τα βράδια επέστρεφαν σκυθρωποί στο Μεγανήσι οι ναυτικοί του «Χριστίνα» και αφηγούνταν στο καφενείο, γύρω από τη λάμπα πετρελαίου, μία προς μία τις τελευταίες πράξεις του δράματος.

Χωρίς να έχω καταλάβει ακόμη το γιατί, δεθήκαμε με τον Ωνάση. Και ας μη μας έχτισε ποτέ του τον γκρεμισμένο τοίχο του σχολείου μας. Θρηνήσαμε τον γιο του, λυπηθήκαμε τον ίδιο, συμπονέσαμε την κόρη του. Ύστερα φτιάξαμε το δικό μας παραμύθι. Μια ιστορία ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα με όλες τις ανατροπές της αρχαίας τραγωδίας.

Σπήλια Ρόκα, «Και όσο και αν μετατρέπεται σε «Μύκονο του Ιονίου» -με τα καλά και τα κακά- για μένα θα είναι πάντα ο φτωχός όμορφος τόπος με τις γωνιές που τις διατηρώ στην ψυχή μου αλώβητες.»/ Photo: Shutterstock

Το νησί πωλήθηκε. Στη συνείδηση των ντόπιων πάντως θα είναι πάντα το νησί του Ωνάση. Με τα παραμύθια και τους θρύλους του. Αυτά δεν πωλούνται. Και στο δικό μου μυαλό ο Σκορπιός εκείνη της εποχής, που ήταν για μας ένα παράθυρο στον κόσμο, συνδέεται με το παλιό Μεγανήσι, τον παράδεισο των παιδικών μου χρόνων. Το ησυχαστήριο και την ανάσα μου. Και όσο και αν μετατρέπεται σε «Μύκονο του Ιονίου» -με τα καλά και τα κακά- για μένα θα είναι πάντα ο φτωχός όμορφος τόπος με τις γωνιές που τις διατηρώ στην ψυχή μου αλώβητες. Σε αυτό το νησί επιστρέφω κάθε χρόνο με το δέος και την ταπεινότητα του προσκυνητή.

*O Γιάννης Πολίτης είναι δημοσιογράφος.

Πηγή: Travel.gr

One comment

  1. Το να αγαπά κανείς τον τόπο που γεννήθηκε είναι απόλυτα φυσιολογικό και βιωματικά επιβεβλημένο. Οπως και το να διαφημίζει τις ομορφιές του. Και τέτοιες έχει πολλές το Μεγανήσι. Αυτό είναι αναμφισβήτητο.Νομίζω δε ότι πολύ λίγοι είναι αυτοί που σκέφτονται και πράττουν διαφορετικά. Ομως δεν πρέπει να παρασύρεται κανείς από έναν υπερβάλλοντα ζήλο για τον, υπό στενή έννοια, τόπο καταγωγής του. Διότι τότε υποπίπτει και σε ..μικρολάθη.Οπως π.χ το ότι ότι το Μεγανήσι έχει τρία χωριά και όχι δύο. Και το πιο βασικό το ότι το Φανάρι δεν είναι …..»Σπήλια Ρόκα». Γιάννη μου κανείς δεν αμφιβάλλει για την αγάπη σου στο νησί μας. Ομως δεν νομίζω ότι το νησάκι μας χρειάζεται τον ύμνο στον Σκορπιό για να διαφημισθεί. Πολύ περισσότερο αφού και ο ίδιος ο Σκορπιός ανήκει αυτοδιοικητικά στον Δήμο Μεγανησίου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.