Η ψαροσύνη, τέχνη αρχαία και πολύπλοκη, συνυφασμένη με το Μεγανήσι …

«Οι ψαρόβαρκες φεύγανε στο πυροφάνι με τις λάμπες θυέλλης. Το πρωί γυρίζανε με τον πολύτιμο θησαυρό. Ολόφρεσκα ασημοχρυσίζοντα τα ψάρια, που τα πληρώνουν τα λιγοστά εστιατόρια του μικρού γραφικού νησιού, όσο-όσο. Προηγούνται, βλέπεις, οι τουρίστες, αυτοί τρώνε το πρώτο ψάρι. Οι ντόπιοι το δεύτερο, τα μικρά εκτός αν κάποιος έχει πολύ φίλο έναν ψαρά (κωλοβρέχτη, όπως τον λένε χαριτολογώντας). Όλο το χειμώνα, όμως, τρώνε άφθονο ψάρι και φθηνό.

Κάτι γέρικες βάρκες στο πέλαγο αγκομαχούσαν και πή­γαιναν, μα δεν παροπλίζονται. Έχουν βλέπεις παλαιά γερά κόκκαλα κι ας βαραίνουν τόσα χρόνια τις γέρικες πλάτες τους. Τώρα, στην επιστροφή τις βλέπει αγκυροβολημένες και η μα­τιά της πέφτει επάνω τους, τις αγκαλιάζει ώρα πολλή, της θυμίζουν το αντίγραφο του Κλώντ Μονέ που στολίζει χρόνια το σαλόνι τους…»

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ρωγμές στο χτες. Χαράλαμπος Ν. Ζαβιτσάνος -Φωτεινή Παπασταματίου-Καββαδά.

Ο τίτλος και οι φωτογραφίες είναι του φίλου Άλκη Μαρκεζίνη

Πηγή: Άρωμα Λευκάδας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.