{Αρχείο} Συνέντευξη του Θεοδόση Μπεκόπουλου στη Έλλη Καββαδά για το παλιό Meganisi News το 2010

Θεοδόσης Μεκόπουλος

Δεν υπάρχει Μεγανησιώτης που να μην γνωρίζει τον Θεοδόση Μπεκόπουλο.Εναν υπέροχο άνθρωπο,έναν σπουδαίο Μεγανησιώτη.

Πολλά χρόνια πρίν επέλεξε το ήσυχο τότε Μεγανήσι για να περάσει τις οληγοήμερες διακοπές του με την παρέα του.Από τότε δεν ξανάφυγε ποτέ.Εγινε ένας από μας ,ντόπιος,Μεγανησιώτης!

Και ο κεραυνοβόλος έρωττας έγινε παντιτινή αγάπη…..

  1. Ξεκινώντας θα θέλαμε να μας μιλήσετε για σας ποίος είναι ο Θεοδόσης Μπεκόπουλος;

Αγαπητή μου Ελλη,

Αρχίζεις με μια πολύ δύσκολη ερώτηση :

Ποιος είναι ο Θεοδόσης Μπεκόπουλος

Σ’αυτές τις περιπτώσεις ο καθένας ξεχνάει όλες του τις άσχημες πλευρές και θυμάται τις καλές. Θα προσπαθήσω να αποφύγω τον σκόπελο και ελπίζω να καταφέρω να είμαι αντικειμενικός όσο γίνεται.

Ο Μπεκόπουλος είναι ένας άνδρας που πλησιάζει τα 80 του, γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας σε μια αστική οικογένεια και μεγάλωσε με τις αρχές της εποχής εκείνης.

Ο χαρακτήρας μου και η προσωπικότητά μου εν γένει, πέρα από το οικογενειακό περιβάλλον, επηρεάστηκε και διαμορφώθηκε και από άλλους εξωγενείς παράγοντες, όπως είναι η επιστήμη που διάλεξα να υπηρετήσω, οι σπουδές μου στην Ευρώπη, η μεγάλη αγάπη μου για τη λογοτεχνία, η ενασχόλησή μου με τη μουσική καθώς και άλλες σημαντικές, κατά τη γνώμη μου, στιγμές της ζωής μου.

Κάνοντας τώρα, στην ηλικία που βρίσκομαι έναν απολογισμό πιστεύω πως δεν πρέπει να έχω παράπονο από τη ζωή μου. Εγινα γιατρός επειδή αγαπώ τον άνθρωπο, δηλ.το αντικείμενο με το οποίο έχει να κάνει η επιστήμη μου, και αφιέρωσα μεγάλο μέρος από τη δραστηριότητά μου στην έρευνα και τη διδασκαλία, δύο πλευρές της επιστήμης, που με ενδιέφεραν περισσότερο από το να γίνω «ο μεγαλογιατρός» με τα μεγάλα κότερα και τις πολυτελείς βίλλες.  Θεωρούμαι επιτυχημένος, απ’ότι πιστεύω, στο χώρο και  θεωρώ πως κατάφερα να διατηρήσω ένα χαμηλό προφίλ.

Γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους και ταξίδεψα πολύ. Ένα μόνο σημείο που με στεναχωρεί είναι ότι δεν κατάφερα να κάνω οικογένεια, παρ’ολη την επιθυμία μου.

Ένα χαρακτηριστικό μου είναι η αγάπη μου προς τον άνθρωπο και δέχομαι όλους όπως είναι, έστω και αν πολλές φορές έχω απογοητευτεί.  Αυτό όμως δεν με έκανε να αλλάξω την έμφυτη διάθεσή μου να πλησιάσω όλους με την ίδια ανοικτή καρδιά, χωρίς να εντυπωσιάζομαι από εξωτερικά στοιχεία.

2) Πως γνωρίσατε το Μεγανήσι και πότε ήρθατε για πρώτη φορά;

Στο Μεγανήσι ήρθα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1973. 

Την εποχή εκείνη ήμουν ακόμη νέος γιατρός και περνούσα τις διακοπές μου σε μικρά ερημονήσια, που δεν είχαν ακόμη επηρεαστεί από τον τουρισμό.

Είμαστε μια μικρή παρέα 4-5 φίλων, με τα ίδια ενδιαφέροντα και είχαμε γυρίσει σχεδόν όλα τα νησιά του Αιγαίου, κυρίως τις Κυκλάδες. Οι διακοπές μας δεν ξεπερνούσαν τις δύο εβδομάδες. Θα πρέπει να  σκεφθεί κανείς ότι δεν είχαμε και την οικονομική ευχέρεια να αντιμετωπίσουμε διακοπές πολυέξοδες, αλλά αυτό δεν μας έλλειψε ούτε όμως και μας ενδιέφερε.

Οι Κυκλάδες, ιδιαίτερα εκείνη την εποχή είχαν ακόμη τη γοητεία τους, αλλά τουλάχιστο για μένα είχαν και έχουν ένα μειονέκτημα, τα μελτέμια, που αντιλήφθηκα ότι, μου προκαλούσαν κόπωση, αντί για την ξεκούραση που αποζητούσα.

Ετσι εισηγήθηκα στους φίλους να εγκαταλείψουμε το Αιγαίο και να πάμε σε πιο ήρεμες θάλασσες. Η εναλλακτική λύση ήταν το Ιόνιο.

Υστερα από μικρές περιπλανήσεις στην Ιθάκη και τους Παξούς σκέφθηκα να αποταθώ σ’ένα πολύ καλό και αγαπητό φίλο και συνάδελφο, που δυστυχώς βιάστηκε να φύγει από τη ζωή., τον Γιώργο τον Κτενά, εξηγώντας του το πρόβλημά μου, ότι δηλ.έψαχνα για ένα παραθαλάσσιο ψαροχώρι, χωρίς τουρίστες και πίστευα πως η Λευκάδα πρέπει να ήταν το ιδεώδες νησί που έψαχνα.

Ο Γιώργος, πάντα τον θυμάμαι μ’ένα σφίξιμο στην καρδιά, μού είπε να πάω να δω δύο σημεία : τα Σίβωτα και το Μεγανήσι.

Πράγματι, πριν πάρω την απόφαση να εισηγηθώ στην παρέα το μέρος που θα περνούσαμε τις διακοπές μας το 1973, έκανα μια βόλτα την αργία του Αγίου Πνεύματος και πήγα πρώτα στα Σίβωτα. Ηταν και είναι πράγματι ειδυλλιακό τοπίο. Μια θάλασσα κρυστάλλινη, που νομίζεις πως είναι λίμνη, περιτριγυρισμένη από πράσινο, αλλά τότε είχε το μειονέκτημα ότι δεν υπήρχε δυνατότητα να βρει κανείς έστω και ένα δωμάτιο να κοιμηθεί αλλά ούτε μια ταβέρνα για φαγητό.

Ετσι συνέχισα την περιήγησή μου στο Μεγανήσι, όπου βρέθηκα σ’ένα παράδεισο. Ένα πανέμορφο νησί, πνιγμένο στο πράσινο, με θάλασσες  με κρυστάλλινα νερά, μια γλυκιά ατμόσφαιρα και κυρίως με ζεστούς ανθρώπους.

Οι πρώτοι που συνάντησα ήταν ο Γιάννης ο Δελαπόρτας, που μου έκανε περιήγηση με τη βάρκα του στα λιμανάκια και ο Φούλιας, που είχε το καφενείο. Και οι δύο επέμεναν να αποφασίσω να έλθω στο νησί. Θα φρόντιζαν αυτοί να βρώ δωμάτια για να μείνουμε και ο Φούλιας είπε πως θα αναλάμβανε να μας μαγειρεύει ψάρια. Και οι δύο δεν υπάρχουν πιά. Δεν θα ξεχάσω όμως πόσο ζεστοί ήσαν και πόσο συνέβαλαν να αποφασίσω. Ετσι βρέθηκε το σπίτι του Αποστόλη του Δασκάλου για να μείνουμε και ο Φούλιας τήρησε την υπόσχεσή του να μας φροντίσει για το φαγητό μας.

Από την πλευρά μου ήταν ένας κεραυνοβόλος έρωτας!

3) Mέχρι που αποκτήσατε και το δικό σας σπίτι και γίνατε μόνιμος επισκέπτης

Οικία Θεοδόση Μεκόπουλου

Κάθε πρωϊ πίναμε τον καφέ μας και μαθαίναμε τα νέα του χωριού. Τακτικός θαμώνας ήταν ο Μπάρμπα Κώστας ο Πάλμος, γνωστός σαν Πέτρος, ο οποίος ερχόταν κάθε πρωϊ και μου έκανε παρέα αναλύοντας όλα τα ενοχλήματα που είχε την προηγούμενη μέρα. Σιγά-σιγά γίναμε φίλοι και τότε κάποια στιγμή μου είπε :

« Βρε γιατρέ, έχω ένα οικοπεδάκι δεν το παίρνεις ;«

Για μένα η πρόταση ήταν εντελώς απρόσμενη και η ιδέα να γίνω ιδιοκτήτης οικοπέδου σε νησί δεν μου περνούσε ούτε κατά διάνοια από τη σκέψη!

Βέβαια το οικόπεδο ήταν 240 τμ μέσα στον οικισμό, ουσιαστικά πάνω σ’ένα βράχο, αλλά οι φίλοι πέσανε πάνω μου και δεν χρειάστηκε μεγάλη πίεση για να με πείσουν. Είπαμε Κεραυνοβόλος έρωτας !!

Ετσι άρχισε η ομορφότερη περίοδος στη ζωή μου. Να χτίσω με τα λίγα μέσα που διέθετα ένα απλό σπίτι στον Παράδεισο. Γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ πως ο παράδεισος είναι διαφορετικός. Το πράσινο να σκεπάζει σαν βελούδο τις πλαγιές των λόφων και τα λιόδενδρα να κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα. Τις ακτές που είχαν μείνει όπως τις είχε κάνει ο ίδιος ο Θεός, σαν δαντέλα, ατέλειωτη, Η ατμόσφαιρα απαλή και το νερό της θάλασσας να σε καλεί να βουτήξεις. Οι κάτοικοι, όλοι οι κάτοικοι, φιλικοί με έκαναν να νοιώθω ότι ήμουν μέρος της οικογένειας.

Στο τέλος έγιναν η δική μου οικογένεια.

Ετσι σιγά-σιγά προχώρησε και το σπίτι, που έγινε το ησυχαστήριό μου και τόπος συνάντησης πολλών και αξιόλογων φίλων.

4) Εχετε δει το νησί να αλλάζει μορφή με τον καιρό. Ένας άνθρωπος τόσο πολυταξιδεμένος όπως εσείς πως  κρίνετε αυτές τις αλλαγές;

Με τον καιρό το νησί αναγκαστικά άλλαξε κι’αυτό είναι λογικό, δεδομένου ότι ακολούθησε μια φυσιολογική πορεία. 

Από αγροτικός πληθυσμός, που ήταν, υπολογίζω, μέχρι το τέλος του εμφυλίου, μετατράπηκε σε  σχεδόν αστικό. Σιγά-σιγά εγκαταλείφθηκε η εκμετάλλευση της γης και οι νέοι του νησιού στράφηκαν προς τη θάλασσα. Ηταν η εποχή που ήρθα στο νησί. Από κεί και πέρα η μετατροπή του σε καθαρά αστικό πληθυσμό ήταν, με τη βοήθεια του τουρισμού ένα μικρό βήμα.

Ολη αυτή η διαδικασία είχε και τις συνέπειές της τόσο στη μορφή όσο και στη ζωή του νησιού.

Ορισμένες αλλαγές ήταν απολύτως απαραίτητες, όπως η ύδρευση, η ηλεκτροδότηση, η τηλεφωνική σύνδεση. Άλλες όμως , όπως η μετατροπή των αγροτεμαχίων σε οικόπεδα για οικοδόμηση οικιών για τουριστική εκμετάλλευση, με  συνέπεια τη σύνδεση του νησιού με τη Λευκάδα με Φεριμπότ προκειμένου να μεταφερθούν τα οικοδομικά υλικά, αλλά ταυτόχρονα να αυξηθεί ο αριθμός των ιδιωτικών αυτοκινήτων, που το καλοκαίρι πνίγουν τους οικισμούς, τη δημιουργία πολύ μεγάλου οδικού δικτύου και πολλών αλλων, μικρότερης σημασίας δραστηριοτήτων, που έγιναν χωρίς προγραμματισμό και σχέδιο με συνέπεια να χάνει το νησί προοδευτικά τη φυσική του γοητεία.

Σημείωσε, αγαπητή μου Ελλη, πως αυτή είναι μια εντελώς προσωπική άποψη, που ενδεχομένως είναι και εγωϊστική και την οποία δεν συμμερίζονται όλοι οι κάτοικοι του νησιού.

5) Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει κι αυτοί μαζί με το νησί;

Σε αυτήν την ερώτηση  αν οι κάτοικοι έχουν αλλάξει μαζί με το νησί η απάντησή μου είναι : Όχι. Παραμένουν γνήσιοι και φιλικοί, όπως τους γνώρισα εδώ και 37 χρόνια.

Με τα χρόνια οι προσωπικές μου σχέσεις με τους κατοίκους έγιναν πιο στενές και προσπάθησα όσο περνούσε από το χέρι μου να τους βοηθήσω στα προβλήματα υγείας, που είχαν, προσπαθώντας να τους προφυλάξω από ταλαιπωρίες που συχνά έχουν να αντιμετωπίσουν οι άρρωστοι της περιφέρειας στην πρωτεύουσα. Εγινα ο δικός τους άνθρωπος στην Αθήνα.

Πιστεύω πως αυτό ήταν η αφορμή να γίνει η σκέψη πρώτα και η εισήγηση στον Δήμαρχο ύστερα, να προταθώ για Επίτιμος Δημότης.

Δήμαρχος την εποχή εκείνη ήταν ο Γιώργος ο Φερεντίνος, αγαπητός φίλος και εκλεκτός συνάδελφος.

6) Και κάποια στιγμή μας τιμήσατε αποδέχοντας τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη .Μεγανησιώτης πια! Τι σημαίνει για σας;

Ανακύρηξη Θεοδόση Μεκόπουλου σε Επίτιμο Δημότη Μεγανησίου από τον Δήμαρχο Γιώργο Φερεντίνο
Το κλειδί του Νησιού
Συγγενείς και πλήθος ηθοποιών στην Ανακύρηξη του Θεοδόση Μεκόπουλου σε Επίτιμο Δημότη Μεγανησίου

Πιστεύω πως η ανακήρυξή μου σαν Επίτιμου Δημότη το 2000 ήταν μια από τις μεγαλύτερες ικανοποιήσεις που είχα στη ζωή μου. Η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη και προσπαθούσα να βρώ έναν τρόπο να πώ «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στους ανθρώπους αυτούς που με τίμησαν τόσο.

7) Κατα καιρούς μαζί σας το νησί έχουν επισκεφθεί πολύ σπουδαίοι άνθρωποι. Απο το χώρο των γραμμάτων , του θεάτρου της τηλεόρασης και σπουδαίοι επιστήμονες. Είστε στην ουσία ο πρώτος Μεγανησιώτης που έκανε το νησί μας »Μύκονο του Ιονίου .

Τι έχουν κρατήσει οι φίλοι σας απο το Μεγανήσι;

Οι φίλοι μου έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από το νησί, ιδιαίτερα το νησί που ήταν μερικά χρόνια πρίν.

Και τώρα θα ήθελα να σχολιάσω τον ορισμό του νησιού σαν «Μύκονο του Ιονίου».

Πρόκειται για ένα μεγάλο λάθος. Η γνώμη μου είναι πως υποτιμάται το νησί όταν συγκρίνεται με τη Μύκονο. Τι σχέση μπορεί να έχει η Μύκονος με το Μεγανήσι; Το Μεγανήσι έχει το χάρισμα του Θεού. Είναι ενας παράδεισος ενώ η Μύκονος έχει καταντήσει μια «κόλαση». Πριν από 50 τουλάχιστο χρόνια η Μύκονος ήταν ένα γοητευτικό νησί, με τα ελαττώματα των κυκλάδων, όπως είναι ο άνεμος, η ελλειψη πράσινου, η απομόνωσή του αλλά είχε έναν γοητευτικό αρχιτεκτονικό ρυθμό και δίπλα της τη μοναδική Δήλο.  Οι διακοπές ήσαν ήρεμες. Τώρα είναι ένα νησί που με δυσκολία προσπαθεί να διατηρήσει τον χαρακτήρα του, με παραλίες για κάθε γούστο, με μιά άγρια νυκτερινή ζωή, που δεν αρμόζει στην ελληνική φιλοσοφία, αλλά που ελκύει κάθε νεόπλουτο που θέλει να επιδειχτεί. Ετσι θέλουμε να γίνει το νησί μας; Εγώ τουλάχιστον ελπίζω: όχι.

8) Δημιουργήσατε και θεσπίσατε το »Βραβείο Μπεκόπουλου» μια πολύ γενναιόδωρη χειρονομία κι ένα αξιόλογο βοήθημα για τα παιδιά και τους γονείς τους.

Βραβείο Θεοδόση Μεκόπουλου

Πως γεννήθηκε αυτή η ιδέα στο μυαλό σας και τελικά προχωρήσατε σε μια τόσο σημαντική πρωτοβουλία;

Από καιρό είχα εντυπωσιαστεί με τα νέα παιδιά του νησιού, που παρά τις δυσκολίες που είχαν στα σχολεία τους, κατάφερναν με την πρώτη φορά να μπούν στις μεγάλες Σχολές της Ανώτατης Εκπαίδευσης, σε αντίθεση με τα παιδιά της πρωτεύουσας, που δεν τα καταφέρνουν παρά τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε να βλέπω τα νέα παιδιά να παίρνουν το πρωϊ το πλοίο για να πάνε απέναντι να κάνουν τα μαθήματα των τελευταίων τάξεων του Λυκείου και να γυρίζουν το απόγευμα σπίτι τους.

Τότε σκέφθηκα, οτι κάποιος σαν εμένα, που ασχολείται με την εκπαίδευση οφείλει να πεί ένα «μπράβο» σ’αυτά τα παιδιά μαζί με το «Ευχαριστώ» στον Δήμο. Ετσι γεννήθηκε η σκέψη του βραβείου.

Για το βραβείο ζητήθηκε η βοήθεια του Δημαρχείου, έγινε μία επιτροπή  και μπήκαν ορισμένες προϋποθέσεις, βασική των οποίων είναι το βραβείο να απονέμεται σε μαθητή που έχει φοιτήσει αποκλειστικά στο Μεγανήσι, όλες τις τάξεις που διαθέτει το Γυμνάσιο και το Λύκειο στο νησί. Δεν θα ήταν σωστό να διαγωνιστούν με διαφορετικές δυνατότητες εκπαίδευσης. Αυτή η προϋπόθεση θεωρήθηκε και σαν έμμεσος τρόπος να κρατήσουμε τα παιδιά στο νησί.

Δεν γνωρίζω αν αυτός ο σκοπός επιτεύχθηκε αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι έχει δημιουργηθεί κάποια άμιλλα μεταξύ τους.

Με έναν άλλο τρόπο που θέλησα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στο νησί είναι να αφήσω με διαθήκη το σπίτι μου, που με τόση αγάπη ζωντάνεψα, στον Δήμο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σαν Ξενώνας, με την παράκληση να διατηρηθεί, όσο γίνεται, η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία φιλοξενήθηκαν σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών.

9) Kλείνοντας κι αφού σας ευχαριστήσουμε θερμά για την κουβέντα μας θα θέλαμε να βάλετε τον επίλογο

Κλείνοντας τη συζήτησή μας αυτή θα ήθελα να κάνω μια ευχή.

Να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να κρατήσουμε ότι έχει απομείνει από τη γοητεία του νησιού μας και να μη παρασυρόμαστε αντιγράφοντας την δήθεν πρόοδο των άλλων τουριστικών σημείων της χώρας. Το νησί έχει πολλή πνευματικότητα μέσα του κι’αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να καλιεργήσουμε.

Πηγή: Παλιό Meganisi News

One comment

  1. ΤΙ ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ! ΣΠΟΥΔΑΙΑ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ. ΑΣ ΑΝΑΠΑΥΘΕΙ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.