Σαλαμίδι ή Σαμιαμίδι : Το καλό στοιχείο του παλιού Ελληνικού σπιτιού !

Μη! Μη το σκοτώσεις !

Μας φώναζαν οι μανάδες και οι γιαγιάδες να μην τα πειράζουμε, όταν βλέπανε εμάς, τα χαιρέκακα παιδιά του παλιού καιρού (που χαρά είχαμε μα κακία όχι) να καραδοκούμε με κανένα ματσούκι ή καμιά σαγιονάρα στο χέρι, για να πετύχουμε το σαλαμίδι, ένα μικρό σαυράκι που περπατούσε στον τοίχο ή στο πάτωμα ή στο ταβάνι του παλιού μας σπιτιού.

-Αυτό είναι η τύχη του σπιτιού! Φυλάει το σπίτι!

Γιατί,ναι! Αυτό είχε αποθησαυρίσει η σοφία «των παλαιών των ημερών»: Πως το σαμιαμίδι φέρνει τύχη στο σπιτικό και στους ανθρώπους του!

Κι εμείς σταματούσαμε και μέναμε μόνο να κοιτάμε πόσο γρήγορα έτρεχε να κρυφτεί σε καμιά χαραμάδα, σε κάποια τρυπούλα, πίσω από το μπαούλο ή κάτω από το ντιβάνι, αυτή η μικρή σπιτίσια σαυρίτσα με το ξεθωριασμένο χρώμα, το φολιδωτό δέρμα, το μεγάλο κεφάλι, τα μεγάλα συμπαθητικά μάτια, τη μικρή ουρά και τα νυχάκια στα ντελικάτα δαχτυλάκια της, που, ξαφνικά, εμφανιζότανε στα σπίτια μας (από το «πουθενά», κάπου εκεί στις αρχές του καλοκαιριού.

Πολλές φορές το κάναμε χάζι αραγμένοι ανάσκελα στα κρεβάτια μας, βλέποντάς το να σουλατσάρει στα ψηλά ψάχνοντας κανένα έντομο για να φάει. Μερικά παιδιά, μάλιστα, στις παρέες, μας λέγανε πως ο παππούς και η γιαγιά τους, έχουνε δώσει ονόματα στα σαλαμίδια του σπιτιού τους και πως όταν τα βλέπουνε τους μιλάνε και όσο στενοχωρημένοι κι αν είναι αναγαλλιάζει το πρόσωπό τους και γίνονται χαρούμενοι και γελαστοί.

Από πού ερχόταν, πού και πώς εξαφανιζόταν το σαλαμίδι του σπιτιού δεν ήξερε κανείς. Ο δάσκαλος, στη Φυσική Ιστορία που κάναμε στο σχολείο, μας είχε πει πως είναι ωφέλιμο, γιατί τρώει τα βλαβερά έντομα, μύγες, κουνούπια, αράχνες, κλπ.

Και πως γεννάει κάτι πολύ μικρά αυγά, συνήθως σε παλιές θυρίδες ή σε σχισμές πετρόχτιστων σπιτιών, και το χειμώνα πέφτει σε χειμερία νάρκη. Κι ακόμα πως αν του κόψεις την ουρά του αυτή ξαναγίνεται. Τούτο δω μας συνάρπαζε κυριολεκτικά! Σαν, δηλαδή, να κοβόταν το χέρι ή το πόδι μας και μετά να ξαναγεννιόταν!!!

Αυτή η συγκλονιστική πληροφορία από το δάσκαλο μας έκανε να κυνηγάμε μανιωδώς τα καημένα τα σαμιαμίδια όπου τα βρίσκαμε και να προσπαθούμε να τους κόψουμε τις ουρές για να δούμε αν θα ξαναγίνουν.

Εκείνο που βλέπαμε όμως, όποτε καταφέρναμε το μακάβριο πείραμα, ήταν ένα πονεμένο σαμιαμίδι που άτσαλα έτρεχε να κρυφτεί και μια κομμένη ουρίτσα που κουνιότανε πέρα δώθε σαν να ήταν ζωντανή! Κι αυτό ήταν κάτι που μας έκανε να χάσκουμε μπροστά σ’ αυτό το θαύμα της φύσης και να δίνουμε πίστη στις γιαγιάδες ότι πραγματικά τούτο δω το σαλαμιδάκι ήτανε πραγματικό «στοιχειό»!

Σήμερα, σπάνια μέσα σε σημερινό σπίτι, μπορεί –εντελώς τυχαία – να εμφανιστεί ένα τέτοιο μικρό και αθώο ζωάκι. Κι όταν εμφανιστεί οι άνθρωποι αντιδρούν με τρόμο λες και βλέπουνε τον Γκοτζίλα και πασχίζουν να το ξεφορτωθούν!

Άλλα καλά στοιχεία του σπιτιού ήταν το σφελαγκάκι η μικρή άσπρη αραχνούλα που κρέμονταν με τον αδύναμο ιστό της παντού. Ιδιαίτερα καλό σημάδι θεωρούνταν όταν αυτή περπατούσε στο σώμα η κρέμονταν από τα μαλλιά μας.

Άλλοι το έλεγαν καλή τύχη άλλοι το έλεγαν δεξίματα.

Δεν γνωρίζω πως λέγοντα αλλιώς αυτά τα μικρά πλασματάκια που είναι μόνο κέλυφος και μικρά πολλά ποδαράκια και όταν φοβούνται ή τα ακουμπάς τυλίγονται στο σώμα τους και γίνονται μικρά γκρι μπαλάκια. Σίγουρα θα τα έχετε συναντήσει. Ίσως θα πρέπει να ψάξω στο διαδίκτυο αυτό όμως που ζούσαμε ως παιδιά με αυτές τις μικρές μπαλίτσες ήταν κάτι μοναδικό.

Τα προβατάκια του Θεού

Συνήθως έβγαιναν το βράδυ. Σκορπούσανε στην αυλή και εμείς τα ενοχλούσαμε για να γίνουν μικρές μπαλίτσες που τις μαζεύαμε ύστερα στην παλάμη μας και τις μετρούσαμε μία-μία. Η μάνα μας έλεγε μην τα πειράξετε είναι αμαρτία, είναι τα προβατάκια του Θεού.

Κάποιοι θεωρούσαν γούρι και το αλογάκι της Παναγίας. Το μεγάλο πράσινο έντομο με τη μακριά προβοσκίδα που έμοιαζε σαν μικρό καγκουρό. Να σας πω την αλήθεια σπάνια το βλέπαμε μέσα στα σπίτια. και επιδή το έλεγαν και του Διαβόλου είχαμε μπερδευτεί κάπως και δεν το πολυπαίρναμε στα σοβαρά.

Το Σαλαμίδι όμως κατείχε τον απόλυτο σεβασμό μας και την πρώτη θέση του καλού στοιχείου στα σπίτια μας. Ιδιαίτερα αγαπητό και καλοδεχούμενο.

Ίσως και γι’ αυτό τα σημερινά σπίτια δεν είναι χαρούμενα κι ευτυχισμένα, αφού έχουν απαρνηθεί το καλό στοιχειό του σπιτιού, το μικρό σαλαμίδι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.