Αντίο Δάσκαλε… Αντίο «Μούρα»

Πέρασαν κιόλας εννιά μέρες που «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι ένας ξεχωριστός, χαρισματικός άνθρωπος.

Ο Πάνος Δάγλας ( Γεράσιμος ) ή «Μούρας» όπως τον ήξεραν όλοι.

Ο Δάσκαλος για τους αμέτρητους Μεγανησιώτες μαθητές του στη Πάτρα.

Σπουδαίος εκπαιδευτικός, περιζήτητος στο χώρο του με απίστευτο χάρισμα μεταδοτικότητας που συνδύαζε με ένα μοναδικό τρόπο μαθήματα ζωής και λύσεις εξισώσεων την ώρα του φροντιστηρίου.

Οι γενιές που πέρασαν από τα χέρια του σήμερα οι περισσότεροι είναι επιτυχημένοι επαγγελματίες που άκουσαν την» ορμήνια» του και οφείλουν όπως οι ίδιοι λένε πολλά σε αυτόν. Αγαπούσε τη διδασκαλία και αφιέρωνε ακόμα και τις διακοπές του για να βοηθήσει παιδιά που δεν μπορούσαν να πάνε φροντιστήριο στο Μεγανήσι.

Ο Προστάτης, ο σοφός, ο αρχηγός, το στήριγμα για την οικογένειά του,τις αδελφές ,τους φίλους και τα ξαδέλφια του.

Το μικρότερο παιδί της οικογένειας με τρεις μεγαλύτερες αδελφές, οι δυο φευγάτες στην Αυστραλία. Έμεινε ορφανός από πατέρα στα τεσσάρων χρονών και από μάνα λίγο μετά τα είκοσι. Τότε όρισε τον εαυτό του προστάτη όλων και πήρε τη ζωή του στα χέρια του. Και όχι μόνο της δικής του οικογένειας αλλά και όλων των συγγενών, που έγιναν αδέλφια και πορεύτηκαν μαζί σαν μια γροθιά μέχρι το τέλος.Πατέρας του τώρα ήταν ο Γιώργης ο γαμπρός του, και μάνα του η θειά Μαρία που δεν τον ξεχώρισε ποτέ από τα παιδιά της.

Οι συμβουλές του πολύτιμες…ο μόνος μορφωμένος στο σόι…κάτι ήξερε παραπάνω.

Η συνδρομή του αυτονόητη… Πρώτος δέκτης όλων των προβλημάτων του σογιού και των φίλων όπου με ψυχραιμία έβρισκε τις λύσεις που ακόμα και αν δεν ήταν πάντα αρεστές τις χρεώνονταν.

Ο Αυστηρός, ο πουριτανός, ο φόβος και ο τρόμος των δικών του κοριτσιών, των μαθητριών του, των ανιψιών του. Το διαπεραστικό του βλέμμα σε σκάναρε από πάνω μέχρι κάτω για να ελέγξει το βάψιμο το ντύσιμο αλλά και την παρέα, τη σχέση, τους φίλους και τα ενδιαφέροντά σου. Πανταχού παρών, μάθαινε τα πάντα …με ένα μοναδικό τρόπο, με μια ματιά, χωρίς πολλά λόγια και φωνές έκανε την παρατήρηση διαταγή. Από φόβο,από σεβασμό από εμπιστοσύνη στη κρίση του.

Μέχρι που έγινε ο ίδιος πατέρας και το πάντα μελαγχολικό και αυστηρό του βλέμμα άλλαξε, φώτισε το πρόσωπο του και μεταλλάχθηκε ξαφνικά σε έναν πατέρα πρότυπο που δεν μπορούσε να χαλάσει χατίρι στη Ζαφειρούλα και στο Δημήτρη του.

Ο γόης, ο μποέμ ο καρδιοκατακτητής που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, που πλήγωσε ίσως περισσότερο τις γυναίκες που πέρασαν από το δρόμο του …ασυμβίβαστος…κτητικός, ζηλιάρης, μέχρι που ήρθε η Δώρα στο δρόμο του , η γυναίκα του.

Ο King, ο γλεντζές, ο παίχτης, ο άνθρωπος που γλέντησε όσο λίγοι. Πρώτος στα κλαρίνα , αρχηγός, έμπαινε μπροστά κι ακολουθούσε η παρέα από πίσω με τις γυναίκες .Αποστολή του να βρει το» ασφαλές» σημείο , το μεγάλο τραπέζι, κατά προτίμηση κοντά στη πίστα. Kι ύστερα με ένα νεύμα του χεριού ειδοποιούσε τους υπόλοιπους να ακολουθήσουν. Έτσι κάποιος τον είπε «king» κι έμεινε.Στα μπουζουξίδικα της Πάτρας με τον Βασίλη, τον Τάκη το Μπίτση το Γιάννη το Στεφανή…Στα κλαρίνα του χωριού, στου Νιάγκα στου Κωτσία με το λιβαναδέϊκο…τα γύφτικα…

Ο παίχτης… Στα μεγαλύτερα καρέ της Πάτρας παρών, και τα Χριστούγεννα πόκα στο Μεγανήσι. Μεγάλη αδυναμία, μαθηματικό μυαλό έχασε και κέρδισε αμέτρητες φορές αφήνοντας το στίγμα του και σε αυτούς τους χώρους.

Ο διακριτικά πολιτικοποιημένος και με μεγάλη συμμετοχή στα κοινά σε Πάτρα και Μεγανήσι. Συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις του ΜΕΝΤΗ και υπήρξε ιδρυτικό μέλος στην προσπάθεια δημιουργίας για σύλλογο Μεγανησιωτών Πάτρας το 1998-99. Παιδί του ΠΑΣΟΚ σταθερός μέχρι το τέλος στα πιστεύω του. Διαχρονικά όλες οι δημοτικές αρχές στο νησί, όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι και όλα τα πολιτικά σχήματα διεκδικούσαν τη συμμετοχή του, ζητούσαν την βοήθειά του, την στήριξη και την ψήφο του, και κατ επέκταση όλου του κύκλου που θεωρητικά επηρέαζε. Και ήταν μεγάλος… Από τους πρώτους στη λίστα με τους «παράγοντες», τους ψηφοφόρους …»-Δύναμη ο Μούρας έχει μεγάλη επιρροή στο σόι», τον ακούνε, τον σέβονται…

Κανείς όμως από την πολιτική ηγεσία του Μεγανησίου δεν το θυμήθηκε ούτε και τυπικά στο τελευταίο του ταξίδι. Καμιά παρουσία , κανένα δελτίο τύπου από την δημοτική αρχή για τον χαμό του όπως σε τέτοιες περιπτώσεις συνηθίζει. Κανένα συλλυπητήριο μήνυμα στους οικείους.

Ούτε σαν δάσκαλο, ούτε σαν συγγενή ούτε σαν νέο άνθρωπο Μεγανησιώτη. Αναμενόμενο…δεν υπήρξε υποστηρικτής , δεν είναι προεκλογική περίοδο και τώρα πια δεν τον χρειάζονται.

Ο ίδιος θα έλεγε«Δε πειράζει μάνα μου… άστους παιδάκι μου» Εγώ θα πω… ακόμα και στο θάνατο διακρίσεις…

Όσοι τον σεβάστηκαν και τον αγάπησαν πραγματικά ήταν εκεί, κι εκείνοι που δεν μπόρεσαν δήλωσαν την παρουσία τους με κάθε τρόπο… και αποχαιρέτησαν τον άνθρωπο που άφησε το δικό του αποτύπωμα στο Κατωμέρι σε μια εποχή… σε μια γενιά…σε ένα κεφάλαιο που έκλεισε. Με δάκρυα…με σιωπή…,με κλαρίνα … όπως θα ήθελε… Δεν κατάφερε να νικήσει αυτή τη μάχη.

Κι έφυγε βιαστικά να συναντήσει το Γαλή, το Σαλέα, τον Κούτσουρα,τον Μπυσουλούγκο, τον Λάκη, το Νεκτάριο το Γάντζο και τους άλλους ¨γλεντζέδες» για να τους βρει τραπέζι στων «Αγγέλων τα μπουζούκια»

( Αντί μνημοσύνου το τραγούδι σου …)

Καλό ταξίδι… Δάσκαλε..

Καλό ταξίδι Αρχηγέ…

Καλό ταξίδι Μούρα…

Θα ζεις για πάντα στις καρδιές και στις αναμνήσεις μας…

Εγώ σε ευχαριστώ που ήσουν πάντα εκεί για μένα στα εύκολα στα δύσκολα στα γλέντια και στις λύπες. Σ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη , το σεβασμό τα μαθήματα ζωής και την αγάπη που πήρα από σένα… Δεν πρόλαβα να σε αποχαιρετήσω με μια αγκαλιά, μου είπες αργότερα, να δυναμώσεις πρώτα.Ήξερες …το ξέρω ότι ήξερες και με κορόιδεψες για να μη σε δω …Κρατάω για πάντα όμως το τελευταίο σου χαμόγελο και το χαρακτηριστικό κούνημα των ώμων όταν γελούσες . Κι έτσι θέλω να σε θυμάμαι …Γελαστό .

(Όσα δεν μπόρεσα να σου πω στην εκκλησία)

2 comments

  1. Για τον φίλο μου Πάνο Δάγλα που μας ένωσε μοίρα κοινή. Σου στέλνω ένα δάκρυ για χαιρετισμό, ένα δάκρυ για στερνό μου ασπασμό. Καλό ταξίδι φίλε μου και καλή αντάμωση. Με τις πιο γλυκές αναμνήσεις. (Από ποίημα του Νίκου Πάλμου Χαραμή, αφιερωμένο στο πατέρα μου Στάθη Μαρκεζίνη 1964)
    Άλκης Μαρκεζίνης

    Μου αρέσει!

  2. Η μοίρα το έφερε να βρισκόμαστε μακριά και αποκλεισμένοι . Δεν μπορώ να πιστέψω ότι στο επόμενο ταξίδι στο Δρέπανο ή στο κεντρικό λιμάνι δεν θα είσαι στην σκάλα του πλοίου να με περιμένεις . Ζήσαμε τόσα πολλά μαζί και κρατήσαμε την επαφή μας μέχρι κάτι ώρες πριν εγκαταλείψεις τα επίγεια και σαλπάρεις για τους ουρανούς . Σε περιμένουν όλοι με ανοιχτές τις αγκάλες όπως κι εσύ θα περιμένεις εμάς . Οι φίλοι σου και συμμαθητές σου από το γυμνάσιο Βασιλικής όπου φοίτησες 3 χρόνια , θα σε θυμούνται με υπερηφάνεια . Αδερφέ μου μπορεί να έφυγες όμως θα είσαι πάντα ανάμεσά μας μέχρι την ημέρα που θα αγκαλιαστούμε όλοι μαζί όπως παλιά ! Καλό σου ταξίδι Πανογεράσιμε … Καλή αντάμωση αδερφέ μου !

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.