Παίζω… Όπως παλιά {Αρχείο}

 

 

 

1222

Παιχνίδι όπως παλιά…Με μπάλες, με κούκλες, με βόλους, με λάστιχα, σκοινάκια και πετούνια.

Με πάθος, ένταση, φανατισμό και φαντασία.

Τα παιχνίδια μας ήταν ομαδικά  και πάντα έξω από το σπίτι.Στις αυλές ,στις πλατείες, στα γήπεδα, στα σοκάκια,  στα χωράφια στα αλώνια.

Κανείς δεν μπορούσε να παίξει μόνος του,μια και τα παιχνίδια μας βασίζονταν στην συνεργασία και την συντροφικότητα.Ακόμα και όταν »κουμπαρεύαμε» κάνοντας τις κυρίες, χρειάζονταν   η φιλενάδα η οποία έκανε πάντα την φιλοξενούμενη μας,την φίλη μας, την κουμπάρα μας.Με τα ρούχα και τα παπούτσια της μάνας μας.

Ας τα θυμηθούμε λίγο.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τα ομαδικά παιχνίδια παίζονταν πάντα σε χώρους ανοιχτούς.Ακόμα θυμάμαι τις φωνές και τις φασαρίες που κάναμε και ξεσηκώναμε τις γειτονιές.

Στην δικιά μου μάλιστα γειτονιά υπήρχε και ένας γέρος  που ενοχλούνταν , και μας  σταματούσε σχεδόν πάντα το παιχνίδι,το οποίο παίζαμε μπροστά στο σοκάκι του σπιτιού του γιατί είχε το μεγαλύτερο άνοιγμα. Ξεπρόβαινε πάντα άξαφνα με τη μαγκούρα και μας φώναζε.

Ήταν τόσο αυστηρός και μεγαλόσωμος που στα μάτια μας φάνταζε γίγαντας .Στην θέα του και μόνο όπου φύγει φύγει.

Είμαστε τόσα πολλά παιδιά σε κάθε γειτονιά που κοιτώντας τώρα τους χώρους αναρωτιέμαι πως χωρούσαμε..

Σχεδόν πάντα αφήναμε κάποιους απέξω σε κάποιους γύρους γιατί ο αριθμός των παιχτών ήταν συγκεκριμένος και περίσσευαν παίκτες.

Νέα παιχνίδια μας «έφερναν» τα παιδιά από την Αθήνα. Δεν είχαμε βλέπετε την πληροφόρηση και την εικόνα πριν έρθει η τηλεόραση στη ζωή μας.Έτσι τους περιμέναμε τα καλοκαίρια για να μας μάθουμε τι καινούργιο παιχνίδι έχει βγει. Τότε άρχιζαν τα μπερδέματα, οι ζήλιες οι καυγάδες. Προκαλούνταν διάσπαση στις ομάδες από τους ¨Αθηναίους» φίλους και ξαδέρφια, που βάζαμε στο παιχνίδι. Παράπονα στη μάνα που δε μας παίζανε, κλάματα στην άκρη του κύκλου, σαμποτάζ, μαρτυριές, πετροπόλεμος. Και απειλές όπως «Άμα δε με παίξεις θα πω στη θειά Κούλα  ότι έκλεψες τα μπίζα και στη θειά Βγενία ότι μπατάρισες τη λάτα με το νερό»

_Θα το πω  στη μάνα μου…

_ Καλά σου… θα δεις τι θα σου κάμω

Αρκετοί ένοιωθαν αδικημένοι, προδομένοι και είχαν δίκιο. Γι αυτό και δεν χώνευαν τα παιδιά των διακοπών. Γιατί τους έπαιρναν τη θέση.

Ανταγωνισμός και κόντρα υπήρχε και μεταξύ των συνοικιών. Αλώνια-Ράχη-Μέση…

Ο πληθυσμός του νησιού το επέτρεπε. Κάθε συνοικία είχε την ομάδα της…Ποτέ η μία δεν χώνευε την άλλη. Οι αγώνες κατέληγαν σχεδόν πάντα σε καβγά. Η μια ομάδα προκαλούσε την άλλη ανεξάρτητα από την θέση που είχαν λάβει. Μεγάλοι καυγάδες που κρατούσαν μέρες. Παράσερναν πολλές φορές και τους μεγάλους, κυρίως τις μανάδες που έτρεχαν να υπερασπιστούν το σπλάχνο τους και κατέληγαν να σκοτώνονται μεταξύ τους. Αν ήταν και γειτόνισσες το πράγμα σοβάρευε. Πιάνανε γεννιές δεκατέσσαρες και βγάζανε όλα τους τα απωθημένα. Όταν όμως πηγαίναμε σπίτι τρώγαμε το ξύλο της χρονιάς μας. Αργότερα κατάλαβα ότι εκείνη την ώρα» δέρνανε» την γειτόνισσα…

Παιχνίδια με μπάλα.

Τα μήλα.

Παιχνίδι κλασικό  γνωστό σε όλους .Όποιος έπιανε περισσότερες φορές την μπάλα (μήλα) ήταν και ο νικητής.

Το κορόιδο.

Τρεις παίχτες. Στόχος ήταν  ο μεσαίος να μην πιάσει την μπάλα.

Απλό ένα….απλό δύο..κ.ο.κ

Φιγούρες με την μπάλα χτυπώντας την στον τοίχο.

 Το ποδόσφαιρο.

Τα παλαιότερα χρόνια αποτελούσε άθλημα αποκλειστικά  για τα αγόρια.Σιγά-σιγά όμως μπήκαν και τα κορίτσια στο γήπεδο και τους »πήρανε φαλάγγι»'(φράση της γυναικείας ομάδας του Γυμνασίου 1982-85)

Οι ομάδες μικτές ,οι μπάλες φτηνές ,τα τέρματα αυτοσχέδια,(πέτρες συνήθως)τα οποία »μίκραιναν» κιόλας κατά την διάρκεια του αγώνα,ανάλογα με την εξέλιξή του.

Ποιος ξεχνάει τα ιστορικά ντέρμπι μεταξύ των τριών χωριών και το φανατισμό των οπαδών της κάθε ομάδας…

Κάθε Καλοκαίρι,αλλά και στις σχολικές εκδρομές που συνήθως συναντιόνταν και τα τρία σχολεία άρχιζε ο αγώνας. Στην Μισσοή,στα Αμπέλια,στην Λίμνη,και αργότερα στο γήπεδο του Κατωμερίου.

Πόσα ταλέντα ξεχώρισαν ,πόσα ειδύλλια εξελίχθηκαν,πόσοι καυγάδες έγιναν….

Παιχνίδια της αυλής… και του διαλείμματος

Η Ντάνα (Κουτσό)

Περισσότερο το παίζαμε στο σχολείο γιατί οι μανάδες μας φώναζαν επειδή η κιμωλία που ήταν απαραίτητη για την χάραξη του πλαισίου δεν έφευγε εύκολα από το τσιμέντο.

Παρόλα αυτά έβλεπες συχνά την χάραξη της ντάνας σε πολλά σημεία.Βασικό  εργαλείο το »πετούνι» το οποίο έπρεπε μάλιστα να ναι και πολύ καλά τριμμένο για να ξαφουρδάει. Όσο πιο λείο τόσο καλύτερο…Ειδικός στα πετούνια ήταν ο μπάρμπα Κανούλιας. Έτριβε με τις ώρες το κομμάτι από κεραμίδι πάνω στο τσιμέντο από όλες τις πλευρές για να το στρογγυλεύει και να το λειάνει. Και μας περίμενε έξω στην αυλή του να μας το δώσει στο σχόλασμα.

_Μακριά γαϊδούρα…

-Περνά περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλεφτόπουλα…

-Αλάτι χοντρό αλάτι ψιλό ,έχασα τη μάνα μου και πάω να τη βρω…

-Πούντο πούντο το δαχτυλίδι,ψάξε ψάξε ,δεν θα το βρεις…

-Ένα λεπτό κρεμμύδι,Γκέο Βαγγέο,ένα λεπτό κρεμμύδι σκάσε Βαγγέο.

Και ποιόνε παντρεύεται Γκέο βαγγέω… 

-Σχοινάκι. Το καλύτερο παιχνίδι στις εκδρομές μας. Όπου υπήρχε άπλα…

_Λάστιχο .  Αγοράζαμε άσπρο λάστιχο από τη Λέτα η το Μπακόλα. Το κρατούσαν δύο κορίτσια  με μισάνοιχτα τα πόδια. Το τρίτο κορίτσι έμπλεκε τα πόδια στου στο λάστιχο και έκανε συνδυασμούς με αυτό.Το » έπλεκε» δηλαδή με τα πόδια. Δεν έπρεπε να χάσει την ισορροπία του.

 

-Πεντόβολα

-Πινακωτή-Πινακωτή από το άλλο μου το αυτί….

Παιχνίδια στη Γειτονιά και στα σοκάκια.

-Κομάν -Κομάν..

-Κρυφτό…

-Κλέφτες και αστυνόμοι...

-Κυνηγητό..

Κασελέτα- Βασιλίτσι-Κότσι Θυμάστε τις ξιδάτες και τις γουρουνάτες; Ακόμα τσούζουν τα χέρια μας. Παλιότερα αντί για κασελέτα  έριχναν αρνίσιο   κότσι.

-Ρολογά- ρολογά…Εμείς στο Κατωμέρι παίζαμε τον ρολογά στην  μικρή πλατεία. Ο ρολογάς ήταν στην πράσινη ξύλινη πόρτα του σπιτιού του Κουμέ. Εκεί που αργότερα έγινε το καφέ της Γιώτας

-Αγαλματάκια ακούνητα ,αμίλητα , μέρα ή νύχτα;

-Βόλοι. Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μας κάνει κάποιος ήταν οι γυάλινες μπαλίτσες σε διάφορα μεγέθη. Οι βόλοι. Παίζαμε ανά δυο.

-Τα γκλόρια. Ήταν καπάκια από αναψυκτικά που παίζονταν σχεδόν όπως οι βόλοι. Ποιος θα το ρίξει  μακρύτερα.

Πολλά από αυτά καθαρά αγορίστικα και άλλα κοριτσίστικα.

Επιτραπέζια ή  καθιστικά παιχνίδια.

Έξω στην αυλή στα πεζούλια στα σκαλοπάτια, αλλά και μέσα στο σπίτι.

Τα πρώτα μας επιτραπέζια.Γκρινιάρης, Ντάμα και Φιδάκι, και παιχνίδια που φυσικά απαιτούσαν εργαλεία, όπως…

Σβούρα για το »Πάρτα όλα» και δεκάρες για το «Κόνα (κορώνα) ή γράμματα»

Αυτοσχέδια παιχνίδια

Ένα από τα αγαπημένα αυτοσχέδια παιχνίδια των αγοριών ήταν η λαστιχέρα και το φυσοκάλαμο,  που το χρησιμοποιούσαν για να πετάνε με δύναμη…μπουρνέλες, γιαυτό απαιτούσε και το ανάλογο πάχος.

-Αργαλειός. Κοριτσίστικο αποκλειστικά παιχνίδι. Ένα παλιό κεραμίδι μικρογραφία του μεγάλου αργαλειού. Έδεναν σπάγκο  για στημόνι . Δυο κομματάκια από καλάμι για ξυλόχτενο και λάνες για νήμα. Φτιάχναμε μικρά ταπετάκια καθισμένες δίπλα από το μεγάλο αργαλειό την ώρα που ύφαιναν οι μανάδες μας.

-Δραγαμίνα Αυτοσχέδιο παιχνίδι από παλιές ρόδες και συρμάτινο μπαστούνι. Στόχος να κυλήσει η ρόδα όσο περισσότερο βοηθώντας την με το μπαστούνι.

-Ταβλοκουνιά. Πριν γίνουν οι πρώτες παιδικές χαρές στο νησί κι έρθουν οι κούνιες, εμείς κουνιόμασταν καθισμένοι πάνω σε τάβλες που κρέμονταν από τα ματέρια των σπιτιών ή από τα δέντρα της αυλής με χοντρά σκοινιά.  Οι κούνιες αυτές χωρούσαν πάνω από ένα παιδί. ΄Υπήρχε επίσης τροποποίηση της πατέντας αλλά σε αυτή την εκδοχή  πολλές φορές η κατάληξη ήταν. ..»εμετική». Η κούνια ήταν με ξύλινο τελάρο από ψάρια που όσο κι αν το έπλεναν μύριζε ψαρίλα και πετρέλαιο. Έτσι όταν άρχιζες να κουνιέσαι πέρα δώθε , το κούνημα σε συνδυασμό με τις μυρωδιές σου έφερνε σε λίγα λεπτά ναυτία. Νόμιζες ότι ήσουν σε αμπάρι  ψαροκάικου με φουρτούνα. Προσωπικά μια μόνο φορά ανέβηκα σε τέτοια κούνια.Ποτέ δεν το ξεπέρασα από τότε …

Το τραγουδάκι όμως που συνόδευε το κούνημα μας μου άρεσε πολύ.

«Κούνια, μπέλα, έσπασε η κουτέλα

χύθηκε το γάλα μεσ΄απ΄τη κουτάλα»

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Παιχνίδια για κορίτσια.

Τα κορίτσια  «κουμπάρευαν» με κούκλες αγοραστές στις οποίες έκαναν τρύπα στο στόμα και τις τάιζαν με κανονική τροφή.Ακόμα δεν ξεχνάω την χαρακτηριστική μυρωδιά που έπαιρναν μετά από λίγο καιρό οι πάνινες η πλαστικές κούκλες μας από την τροφή που είχε μείνει στη κοιλιά της.

_Τα «Κουμπαριά- κουζινικά»  οι «καρτέλες» οι συλλογές…

Πλαστικές μινιατούρες επίπλων, ηλεκτρικών συσκευών, κουζινικών  σε ορθογώνια χαρτόνια καλυμμένα με σκληρή ζελατίνη. Μικροσκοπικά τραπέζια, κρεβατάκια κούνιες κι ένα μωράκι πλαστικό σκεπασμένο με το σεντονάκι του. Σε καρτέλες κρεμασμένες σε θέση εύκολα ορατή στα παιδιά.

Αργότερα ο Μπακόλας έφερε τους Σπιρτούληδες και  τις φιλεναδιτσες σε πανέμορφα  σπιρτόκουτα. Πέρναγα και τα έβλεπα στη τζαμαρία κι έλιωνα από την επιθυμία να τα αποκτήσω όλα. Μάζευα λεφτά και τα αγόραζα ένα ένα. Αγαπημένη απασχόληση ήταν και η συλλογή από  χαλκομανίες, χαρτοπετσέτες,χαρτιά αλληλογραφίας,γραμματόσημα και σιδερότυπα από τα κοριτσίστικα περιοδικά.  με τι μανία συγκεντρώναμε τις συλλογές μας. Ανταλλάσσαμε τα διπλά. Είχαμε και άλμπουμ που κολλάγαμε τις κάρτες. Δεν θυμάμαι να το συμπληρώσαμε ποτέ.

Είχαμε γιο-γιο- που ήταν με ξύλινες μπαλίτσες καιτα αγόρια  πλαστικά πιστολάκια με τα σκάγια. Οι πρώτες Μπάρμπι και οι Σίντυ, τα αρκουδάκια της El greco,τα πλεϊμομπίλ,  στόλιζαν σιγά σιγά τις τζαμαρίες των μαγαζιών. Η πλαστική ρουλέτα, το παζλ (κύβος του ρούμπικ) τα πλαστικά τηλεφωνάκια και οι κουδουνίστρες για τα μωρά. Εκείνα τα παιχνιδάκια σκυλάκια που τα ζούλαγες και σφύριζαν…τι σφύριζαν, έσκουζαν. Απορώ πως δεν κόβανε το αίμα τους τα βρέφη.

Και μεγαλώνοντας λίγο εκεί κοντά στο γυμνάσιο φτιάξαμε το »Λεύκωμα».Έρωτες  κρυφοί, προδομένες  φιλίες, μπηχτές, φλερτ με ψευδώνυμο.»Κυκλάμινο» «Ηλιοβασίλεμα» «Σούπερμαν»κ.λ.π.

Παιχνίδια φαντασίας.

Περιορισμένες εικόνες, ελλειπή πληροφόρηση, στενοί ορίζοντες ,συγκεκριμένα ακούσματα, ελάχιστα βιώματα…Μοναδικό όπλο η φαντασία μας…

Έφτιαχνε σενάρια και έπλαθε ιστορίες. Και εμείς ως ηθοποιοί παίζαμε του αντίστοιχους ρόλους. Πάντα τα σενάρια γράφονταν επί τόπου και ήταν εμπνευσμένες από την οικογένεια την παράδοση και αργότερα από την τηλεόραση.

Κάποιες φορές στήνονταν και σκηνικά και δίναμε παραστάσεις . Είχαμε και κοινό. Άλλες παίζαμε στα σπίτια τις κυρίες ,όταν έλειπε η μάνα μας από το σπίτι.

Ο Νίκος ο Απέργης. η Τζελσομίνα, η Τζένη, ο Τζον…διαλέγαμε όμορφα και ασυνήθιστα ονόματα. Οι ήρωες μας ήταν ναυτικοί, ξενιτεμένοι, γιατροί, δάσκαλοι, στρατιώτες, καπετάνιοι.

Παιδική χαρά

Κάπου στα 1980 ήρθαν και τα πρώτα παιχνίδια της παιδικής χαράς.Κούνιες και γύρω-γύρω. Ζαλάδα με ατέλειωτη χαρά.Τα πρώτα όργανα τοποθετήθηκαν στις αυλές των σχολείων.Μεγάλες χαρές κάναμε. Τσουλήθρα τραμπάλα, κούνιες και γύρω -γύρω.

 Κουβέντες μεταξύ των  παιχνιδιών

…Δεν σε παίζω…

…Είσαι ψεματούρης…

….Τά φκιαξες…

…Έκαμες ματάκι…

…Έκαμες καλπουριά…

…Δε σ’έχω φίλο…

-Έκλεψες….

_Δε παίζω ,μόβαλε τρικλοποδιά…

Γιατί σε κάθε παιχνίδι γίνονταν και από μια ζαβολιά,και όλο και κάποιος αδικούνταν και ύστερα »χόλιαε».

Με διάφορους τρόπους  προκαλούσαμε ή παρακαλούσαμε για την ήττα του αντιπάλου.

Είχαμε και ανάλογα τραγουδάκια.

-΄Ηρτε μια γριά απ΄τη πόλη κι ήφερε το χάσει χάσει Παναίτσα μου να χάσει.

Άλλες φορές την ώρα που έπαιζε ο αντίπαλος φωνάζαμε το όνομα του γρουσούζη του χωριού η λέγαμε συνέχεια τη πρόταση  «μαύρη γάτα». Αντίθετα όταν κάποιος θέλαμε να κερδίσει  φωνάζαμε το όνομα του γουρλή. Παιδικές πονηριές.

Αυτά ήταν τα παιχνίδια μας. Όμορφα,ομαδικά…έξω, στο φως  στις αυλές στη φύση…

Σήμερα άραγε πόσο ομαδικά μπορεί είναι τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά,στην αλάνα ενός δωματίου μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή τους;

Τότε  παίζαμε μέχρι να νυχτώσει τώρα τα παιδιά μπορούν να παίζουν μόνο νύχτα,γιατί εκείνη την ώρα γυρνάνε από τα φροντιστήρια,τα κολυμβητήρια και τις ξένες γλώσσες.

Τότε κανείς δεν μπορούσε να παίξει μόνος του,τώρα η ομάδα έγινε μονάδα. Ένας εναντίον ενός,και χωρίς να γνωρίζονται απαραίτητα οι αντίπαλοι. Και ας είναι στην άλλη άκρη του κόσμου.

Τότε οι παίχτες περίσσευαν…τώρα όλο το νησί μαζί δεν φτιάχνει μια ομάδα.

Άλλες εποχές , άλλες ανάγκες ,άλλες συνήθειες.

Όμως ας προσπάθήσουμε να κρατήσουμε τουλάχιστον την επαφή,και ας μάθουμε στα παιδιά μας ότι  η νίκη έρχεται όταν κοιτάς τον άλλο κατάματα. Μόνο έτσι εκτιμάς τον αντίπαλο,και τον αντιμετωπίζεις ανάλογα.

Όλα τα άλλα είναι εικονική πραγματικότητα,και η ζωή δεν είναι ένα παιχνίδι σε οθόνη,είναι  γήπεδο που για να σκοράρεις πρέπει να συνδράμουν και οι συμπαίχτες σου.

Εμείς αυτό μάθαμε παίζοντας όλοι μαζί. Εκεί έξω στον ήλιο,με νικητές χωρίς έπαθλα,γιατί ο στόχος ήταν να παίζεις και όχι απαραίτητα να κερδίζεις.

Σημασία έχει να μάθεις να αγωνίζεσαι και να ξέρεις να χάνεις. Αυτό είναι το δύσκολο.

Αυτό εμείς το μάθαμε, το ζήσαμε, το κάναμε πράξη στη ζωή μας. Αν και δεν κερδίζαμε πάντα, μάθαμε να ορμάμε στο παιχνίδι και να παίζουμε. Όλοι μαζί…

Όπως παλιά…

(Πολλές φωτογραφίες είναι από το ίντερνετ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.