Ήταν κάποτε … ένα σπίτι

 

 

Κάποτε ήταν ένα σπίτι που φτιάχτηκε με  κόπο  μεράκι και  όνειρα .

Με πέτρα,   ασβέστη και ξύλα, που με μεγάλο κόπο κουβαλήθηκαν,  να φτιάξουν ένα  μονόπατο η δίπατο κονάκι, και να κλείσουν μέσα  την οικογένεια.

Πέτρα-πέτρα από έμπειρους ανθρώπους, χτίστες και μυστριστάδες,  και με την συνδρομή του γείτονα,του συγγενή,του φίλου.Ψηλά στο βουνό, χαμπλά στο χωριό,η κοντά στη θάλασσα,ανάλογα με την δουλειά του κύρη του σπιτιού.

Κι ύστερα αγκάλιασε ζωές που ενώνονταν και έκλεισε μέσα την αγάπη του αντρόγυνου, τις φωνές των παιδιών τους ,τη συντροφιά των παππούδων. Μικρό η μεγάλο  όλοι χωρούσαν ….

Κι οι μυρωδιές έντονες και πλούσιες. Από το κούτσουρο που έκαιγε η γωνιά, η το φαΐ που έβραζε η γκαζέρα. Οι ήχοι από τη βροχή στο κεραμίδι και στον ελενίτη, γιατί  το σπίτι ήταν ανταβάνιαστο ,και από το χτύπημα του σπανιολέτου απ΄ τον αέρα.

Ζεσταίνοταν οι  καρδιές με την συμμάζωξη της οικογένειας το  βράδυ,και το Χειμώνα τα κορμιά με τη μπαλιάτσα και το σάισμα.  Τα χείλη γέλαγαν με τα παραμύθια της γιαγιάς, και  το μυαλό ταξίδευε με τις  μουστούρες  του παππού .

Και φώτιζαν τα μάτια στο σκοτάδι και μεγάλωνε τόσο το φως από τη λάμπα που έκανε τη νύχτα μέρα.

Και το φτωχικό γινόντανε  παλάτι.Γέμιζε και πλάταινε και ομόρφαινε. Και όταν στη πόρτα έμπαινε η καδνέλα, έκλεινε μέσα του χαρές και πίκρες,βάσανα και έγνοιες ,και μεγάλωνε με αγάπη φαμελιές.

Το σπίτι ήταν χαρούμενο και δεν παραπονιόνταν για τίποτα.Ούτε για τον ασβέστη που συχνά του έβαζαν , ούτε για το κρύο που έμπαινε από τις χαραμάδες ούτε για τους νωτισμένους  τοίχους από τις ρονιές της βροχής. Ακόμα κι οι σφελαγκουνιές στα ματέρια ήταν παρέα και συντροφιά. Και γέλαγε όσο γέλαγαν οι άνθρωποι, έκλαιγε όταν έκλαιγαν αυτοί,και γλένταγε όταν γλένταγαν.

Μια φαμελιά κόσμος χώραε σε μια σταλιά σπίτι. Σε μια καλύβα που χτίσαν στο χωράφι γιατί ήταν μακριά από το χωριό και ο δρόμος μακρύς και δύσκολος. Μια μέρα να πας και νάρθεις. Εκεί μεγαλώσανε πολλά  παιδιά. Με το λυχνάρι τα διαβάζανε με το λυχνάρι τα ταϊζανε.  Πίσω απ τα μεγάλα κουντριά παίζανε κρυφτό , και μπάλα μες τα αλώνια.

Και ύστερα πέρασε ο καιρός και τα χρόνια που ήρθαν το άλλαξαν.Οι παππούδες  ταξίδευαν ,οι γονείς γινόντανε παππούδες  και τα παιδιά μεγάλωναν.Κι έφευγαν  σιγά σιγά για την μεγάλη πόλη. Και το σπίτι μίκραινε,και άδειαζε και πάγωνε …και τα  παράτησε .Κι άρχισε  να μπάζει, να κρυώνει, να μαραζώνει και να ριπίζεται …

Να νοιώθει έρημο ,παρατημένο, μοναχό, χωρίς ψυχή, χωρίς ζωή.

Οι φωνές λιγόστευαν σιγά-σιγά και  γίνονταν  ψίθυροι, ώσπου έπαψαν τελείως.

Κι όταν έφυγαν και οι τελευταίοι νοικοκύρηδες ,έφυγε μαζί τους και αυτό.

 Έγινε χαλάσματα, κι οι ψίθυροι…. σιωπή.Έμειναν μόνο σαν  φαντάσματα να το στοιχειώνουν οι αναμνήσεις. Το γέλιο και το κλάψο του παιδιού. Η κάπνα από τη γωνιά που δεν καθάρισε ποτέ, και τα χορτάρια που έπνιξαν κάθε αρμό της πέτρας.

Και κάθε κεραμίδι που έπεφτε από το σαπισμένο ματέρι το πόναγε, και  έκλεινε την κουζίνα και την κάμαρη. Το νερό που έμπαινε έγλυφε τους μισογκρεμισμένους τοίχους και τα δάκρυα του μαζί. Κι ο αέρας που πέρναγε σφυρίζοντας ανάμεσα απ τα ξύλινα χωρίσματα και τις καμαρόπορτες έπαιρνε σιγά σιγά τα γέλια και τα κλάψα μακριά. Μακριά έφευγε και η ελπίδα ότι κάποιος θα το θυμηθεί… κάποιος θα γυρίσει,κάποιος θα το σώσει και θα το αναστήσει.Τόσα τους είχε δώσει..

Τους ζέστανε, τους προστάτεψε, τους αγκάλιασε, τους έκρυψε, τους μεγάλωσε.. Έμεινε όμως το κουφάρι του να θυμίζει ότι…κάποτε  ήταν ένα  σπίτι που είχε  μέσα του ψυχή….

Πρώτη δημοσίευση:Meganisitimes.gr

One comment

  1. Καταφερες να ειναι το σαιτ σου πρωτη προτεραιοτητα στις καθημερινες μου αναζητησεις.Αυτο ειναι το Μεγανησι.Αναδρομη στις ριζες μας αναμοχλευση του παρελθοντος.Οποιος δεν αναζητα το παρελθον μελλον δεν εχει.Συνεχεισε .

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.