Μεγανησιώτικος γάμος… Όπως παλιά {Ο Έρωτας}

Στην κοινωνική ζωή του νησιού μας πολύ σημαντικό κομμάτι αποτελούσε η ένωση των ανθρώπων και η δημιουργία οικογένειας. Και όπως σε όλες τις μικρές παραδοσιακές κοινωνίες  τα στάδια  έως την ολοκλήρωση της “ ενώπιον θεού και ανθρώπων” συνένωσης του ζευγαριού αλλά και η μετά γάμου εποχή είχαν την δικές τους πινελιές το δικό τους χρώμα και την δική τους περιγραφή.

Με τα ήθη και τα έθιμα, τις προλήψεις και προκαταλήψεις ,τις συνήθειες μας.

Μπορεί τα κίνητρα, οι ανάγκες  τα συναισθήματα να ήταν  κοινά , αλλά οι δικοί μας γάμοι…  τελούνταν με άλλα λόγια…

Σε αυτό το άρθρο θα θυμηθούμε σιγά σιγά  εκείνους τους παλιούς Μεγανησιώτικους γάμους από την αρχή μέχρι το τέλος, από την γνωριμία ως τα βαθιά γεράματα σκαλίζοντας λίγο το παρελθόν με ψιλοξεθωριασμένες μνήμες. Συνήθειες που   έσβησαν στο πέρασμα του χρόνου και πόσο αυτές έχουν αλλάξει σήμερα Με λόγια  και περιγραφή δικιά μας . Όπως τα ζούσαν όπως τα ήξεραν και όπως τα έλεγαν … Όπως παλιά.

Ο γάμος εκείνα τα χρόνια ήταν επιβεβλημένος και δεν νοούνταν φυσιολογικός άνθρωπος να μένει ανύπαντρος. Ήταν ο προορισμός του ανθρώπου,  και κυρίαρχος στόχος ειδικά για την γυναίκα. Οι γάμοι γίνονταν κυρίως από προξενιό που σε πολλές περιπτώσεις το ζευγάρι δε γνωρίζονταν καν και σπανιότερα από έρωτα.Γι αυτόν θα μιλήσουμε πρώτα.

λήψη (1)

Ο έρωτας ήταν σχεδόν απαγορευτικός, κι όποιος  τον βίωνε δύσκολα το ομολογούσε. Κυρίως οι γυναίκες.

Όμορφα παλικάρια που κόλαζαν τα θηλυκά, λεβέντες που άφησαν όνομα.

-Λεβεντονιός κι ομορφοσούσουμος

Πρεβατεί και τρέμει η γής κι ανασταίνει η στράτα.

-Σου κραίνει και κρεμεσ απ τα χείλια του.

-Η ομορφάδα του δεν υπάρχει στον απάνου κόσμο.

-Η τραξά του σε ρίχνει κάτου.

-Τα νιάτα  του είν΄ η άνοιξη.

Αντίστοιχα και για τις Καλλονιές που μούρλαιναν τα σερνικά .

_Καμαρωτή σα πέρδικα.

_Είν΄ο θεός με δαύτηνε.

-Εφτήνη ήτανε κι άλλη δεν ήτανε.

_Άλλη δε γέννησε μάνα  σαν εδάφτηνε στον απάνου κόσμο.

Ένα συναπάντημα, μια ματιά μια χαιρετούρα κι ο έρωτας ερχόνταν ανερώτητα.Στην εκκλησά, στη στράτα, στα πανηγύρια, στις χαρές, στη ξένη δούλεψη. Εκεί που οι νέοι  κι οι νιες ανταμώνανε. 

 

816

Και υπήρχε έρωτας… κι εκείνοι οι έρωτες ήταν δυνατοί, αληθινοί, σπάνιοι . Τόσο που έφταναν και στα άκρα καμιά φορά…

Για μια χαμένη αγάπη μπορούσαν να φαρμακωθούν, να τρελαθούν , να ξενιτευτούν , ή να μείνουν ανύπαντροι, πιστοί στη μεγάλη αγάπη για πάντα.

Το καλά κρυμμένο μυστικό  αν έβγαινε όμως  στη φόρα  θα μπορούσε να «γένει μεγάλο κακό«. Έτσι τα ερωτευμένα ζευγαράκια γίνονταν θύματα πολλές φορές ή υπέκυπταν σε εκβιασμούς  προκειμένου να εξασφαλίσουν την εχεμύθεια του άλλου. Για να γλυτώσουν τη πομπή , την κατακραή, να μην μπουν στο στόμα του κόσμου, να μην τους κρεμάσουν κουδούνια, να μη γένουνε γέλιο.

Πάντα υπήρχε ο άλλος.

Ο βοηθός, ο  ενδιάμεσος  …που βάσταε το φανάρι. Σαν ταχυδρόμος ή παραγγελιοδόχος.  Ο αυτόπτης μάρτυρας μιας συνάντησης.  Ο απλός ακροατής του ερωτευμένου, ο εξομολογητής. Η φιλονάδα ,ο φίλος. Ένας γείτονας ένας περαστικός που τους τσάκωσε να μιλάνε, ή τους είδε νύχτα να βγαίνουν από το παραθύρι.Ένας ρουφιάνο που παραμόνευε να  ο σπγιούνος , ο φτονερός που θελε να τς κάμει κακό.

Αν  έβλεπε και κάτι περισσότερο …τότε θα έπρεπε να τον  παρακαλάει γονιπετής το άτυχο ζευγάρι να μην μαρτυρηθεί.

Και που να κρυφτείς … Όλοι οι δρόμοι γιομάτοι κόσμο… Το μόνο που τους έσωζε ήταν το σκοτάδι κι η μερτσίνα. Η  πυκνή μάζα  κι ο βορός από τις πέτρες. Καμιά «σκοτεινή» , κανένα κουζινί  ενός ατόμου τσ εμπιστοσύνης που τσ έπαιρνε πάρτες.

Στις καλύτερες περιπτώσεις κι αν υπήρχε προίκα  το ειδύλλιο  μπορεί να είχε αίσιο τέλος. Αλλιώς  έσβηε για πάντα, τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου γιατί   τ΄ αγκάθι  έμενε ως τα βαθιά γεράματα  , ειδικά αν ο έρωτας ήταν ανεκπλήρωτος, πλατωνικός …

Δεν είχε  την ευκαιρία να καεί,  να ξεθυμάνει ή να… «ξενερώσει». Να  φύει η κάψα κάποιου από τους δύο. Να φάει και να πγεί με δαύτονε, να ειδεί τι μάρκα είναι.

Κι εδώ η περιγραφή  του φλερτ,  του έρωτα, της σχέσης πριν το  γάμο,  είχε το δικό της μοναδικό Μεγανησιώτικο χρώμα. Με λέξεις και εκφράσεις  που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε περιγράφανε τον ερωτευμένο, την  σχέση σαν γεγονός  και την άποψη τους γι αυτή .

…Τα σάσανε  κρυφά από ούλους

 ….Tονε  χαμπλοτήραζε και ψιμογέλαε.

….Τς’ χαμάρεσε.

…Τη καλοκελάριζε από καιρό  αλλά κι εκείνη τόδινε αέρα και θάρετα.

….Του μύρισε ψίλιθρος. 

…Του κοκοτσελεύεται και τονε κολάζει.

….Νίβεται ούλη την ώρα λες κι είναι αρρεβωνιασμένος και πάει στη σαστικιά του.

…Τονε πάει πατίκι το πατίκι αλλά του κάνει κόνξες.

…Τονε συνάνταε μόλις πλααίνανε ούλοι κι έφεε κρυφά απ΄το παραθύρι.

…Τόκανε τα γλυκά μάτια στο δρόμο.

….Τον έπιασε αγαπητικό.

…Κοπελούλα ήτανε τσ’έταξε ένα σωρό και τη μπαλιγάρησε.

….Γου μωρή μαυροφόρα μη το μάθουνε τάδέρφια σου και γένουνε φονικά.

Για τους άντρες υπήρχε πάντα ελαφρυντικό. Εκείνοι άλλωστε είχαν τον πρώτο λόγο. Για τις κοπέλες  όμως το πράμα ήτανε βαρύ και μια  σχέση με κάποιον  ήταν ντροπή και μόνο με γάμο ξεπλένονταν κάπως  γιατί το όνομα είχε λερωθεί έτσι κι αλλιώς αφού:

…Τάχε φκιάσει με δαύτονε πριν του γάμου κούρταλα.

Αν  συμφωνούσαν και οι δύο πλευρές  όλα θα πήγαιναν καλά. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις  η δουλειά χάλαγε γιατί  υπήρχαν αντιρρήσεις .

Είτε επειδή  ο ένας από τους δύο ήταν φτωχός είτε  ήταν ταμένος σε άλλον από τους πατεράδες που κάνανε το κουμάντο. Επειδή η νύφη δεν είχε προίκα, ή οι οικογένειες είχανε έχτρητα.

Μπορεί και…

να μη βόλειε να παρτούνε.

…Νάτανε συγγενίδες  ή  πνεματικά αδέρφια.

Για να μεταπείσουν  τον ερωτευμένο  νέο  να ξεχάσει την κοπέλα  βάνανε λυτούς και δεμένους να κακολογάνε  και να συκοφαντούνε το άτυχο θηλυκό που δεν το ήθελαν .

Και που να γυρίσεις λόγο στο πατέρα , να φέρεις αντίρρηση, να πας κόντρα στη θέληση του.

Έτσι πολλές αγάπες χάθηκαν και μεγάλοι καημοί πνίγηκαν . Σε μακρινά μπάρκα, σε ξενιτιές, σε γάμους από γενάτι ή σε αιώνια μοναξιά, πιστοί στην πρώτη αγάπη.

…Δε τον άφηκε o πατέρας του να τη πάρει πήρε των οματιώνε του κι έριξε μαύρη πέτρα.

…Δεν του τη δώκανε κι έμεινε ανύπαντρος απ το καημό του.

…Πήρε δροπίκι να φαρμακωθεί.

…Παντρεύτηκε στα ξένα  και δε ματαπάτησε στο χωριό.

….Σκατλιαρίζει ακόμα τη μάνα τση και το πατέρα τση που δε τσ’ τονε δώκανε.

Οι πιο τολμηροί κατέφευγαν σε άλλα, πιο δραστικά μέσα  για να υπερασπιστούν την αγάπη τους.

Έτσι …

…Την έκλεψε και φύανε από το χωριό.

…Για μανία του πατέρα του τηνε πήρε και πήε σόγαμπρος.

…παντρευτήκανε κρυφά στη ξενιτιά.

Και σε κάποιες περιπτώσεις  για να εκβιάσει τον περίγυρο να πει το ναι:

…Τς έκαμε τη δουλειά  και τη μαγάρισε για να τσ ξαναγκάσει να του τη δώκουνε.

…Την αγκάστρωσε και τη πήρε.

…Τη κακολογάει ξεματόχου για να μη τη πάρει άλλος.

Λίγοι ήταν εκείνοι οι έρωτες που κατέληγαν σε γάμο.

Κι αυτοί όμως πέρναγαν την δοκιμασία τους αφού κάποιες φορές  η πραγματικότητα  ήταν διαφορετική από την  φαντασία . Κι ο μεγάλος έρωτας  ξενέρωνε και ξεφούντωνε και ξεθύμαινε.

Εκεί  όμως δεν υπήρχε γυρισμός αφού …

 …Τονε πήρε απ’ αγάπη και έκανε υπό μια ζωή…

…Καλός κακός…εφτός ήτανε κι ας τσ΄΄εκανε τη ζωή υποδήλατο.

…Κουβεντιάστηκε  τονε πήρε κι έσκασε.

…Τσ΄ έδωκε ο θέος στραβωμάρα και τά φκιασε με δαύτονε. Μα τι του λιμπίστηκε η χριστιανή;

 Υπήρχαν όμως και οι περιπτώσεις που το αγόρι θέλοντας απλά να παίξει, να ικανοποιήσει τον εγωισμό ή ακόμα και τις αντρικές του ορμές έκανε την «δουλειά» του και έφευγε.  Κι αυτό  ήταν τραγικό για την κοπέλα ειδικά αν είχε μαθευτεί.

Το στίγμα και η ντροπή  την συνόδευαν  μέχρι το τέλος της ζωής της και αυτό το γεγονός την καθόριζε τελικά. Χαρακτηρισμοί συνόδευαν  το όνομα της αλλά και της οικογένειας. Σωρό και τα κουτσομπολιά…

… Η κοπέλα του τάδε,η ατιμασμένη η  ντροπιασμένη, η απαρατημένη.

…Εκείνη η παιδοπούλα που δε μπγιέντησε το πατέρα τση και τώρα πρεβατεί και κουντράει τα άγκωνάρια από ντροπή.

…Τση πήρε τη παρθενιά.

…Τηνε χάλασε.

…Την έβγαλε στο δρόμο.

Οι διάλογοι μεταξύ των ηθικών που διψούσαν να μάθουν τάχα ψυχοπονιάρικα.

– «Ε μωρή, είναι αλήθεια ότι εκειός ο κερατάς τηνε  μαγάρισε και την απαράτησε τη παλιοκόπελα;»

-«Ητανε Καπελούλα και τηνε ΄κμεταλεύτηκε».

-«Γου τη μαβροκίσα, και τώρα τι θ’απογένει»;

-« Θα πάει σκαστή η παλιομάνα τση»

-«Με τι μούτρα θα βγει στη κοινωνία τώρα και ποιος θα τη πάρει χαλασμένη»

-Και εκειό το παλιοτόμαρο γιατί τσ’ έκαμε τέτοιο κακό»;

-“Ήτανε κακό τσουρδέλι και εφτήνη”.

-«Σα βρεθεί κάνας παραπεταμένος να τη πάρει να μη πάει η μάνα τς σκαστή»

Κι εδώ  όμως υπήρχαν οι επιτήδειες, οι» μοδίστρες» της εποχής που με πονηριά κουκουλώνανε τη ζημιά. Σφάζανε κάνα κόκκορο την πρώτη νύχτα του γάμου και βαστάγανε το αίμα σε λεκανούλα κάτω από το κρεβάτι , ή πηγαίνανε ως τη Πάτρα για να …ραφτούνε… για το γάμο. Κι αν ο γαμπρός ήτανε κάνας κουταήτης...δεν έπαιρνε  χαμπέρι και τίποτα.Φωτερά δεν υπήρχαν…Τι να σου φέξει   το λυχνάρι… Πάντα υπήρχε και η συνεργός που ήταν η μάνα, η θειά , η βαβά. Έμπιστο πάντα πρόσωπο. Και το μυστικό το έπαιρναν στον άλλο κόσμο. Που λέει ο λόγος δηλαδή  γιατί αν ήταν καμιά συννυφάδα στον πρώτο καβγά έβγανε τελάλη.

Μια άλλη τακτική ήταν να κακολογήσουν την κοπέλα για να αποτρέψουν το γάμο ή να χαλάσουν το ειδύλλιο. Το φρασεολόγιο διαμορφώνονταν ανάλογα με  την περίπτωση  …

_Τι τση λιμπίστηκες παιδάκι μου που…

Για τις φτωχές:

-Είναι ξεβράκωτη.

– Δεν έχει δεύτερο βρακί να βάλει.

-Βρωμάν τα χνότα τς από την πείνα .

-Δεν έχει να φάει το τσουρδέλι και θέλει κι αγαπητικούς η μουσούδα τση.

 Οι  Κουβεντιασμένες φτωχές μένανε στα αζήτητα γι αυτό πολλές φορές αναγκάζονταν σε γάμο με μεγαλύτερους, χήρους , άσχημους, ελατωματικούς… Ότι ξέμενε δηλαδή. Και ποιόν ένοιαζε αν θα κακόπεφτε. Ένα στόμα να λιγόστευε θέλανε, και να πλύνουνε τη ντροπή…

Για τις αδύνατες:

… Ανεμικιά ή χτικιάρα.

…Δεν έχει ανάκαρα να πρεβατήσει.

…Είναι ξερακιανή κι αρούκανη, στα ξύλα και στα παλούκια.

…Θα τς πέσει η λούρα από τα χέρια ,που να σκώσει βάρος εφτό το πράμα.

 …Είναι στα ξύλα και στα παλούκια.

…Πνέει τα λίστια.

…Μπήκαν τα μάουλα τς μέσα.

…Περβατάει και χαλεύει να γκρεμιστεί  απ την αδυναμία. Τι παιδιά θα κρατήσει ευτό το πράμα.

Εκείνη την εποχή ήταν μειονέκτημα η αδυναμία. Ήταν δείγμα πείνας. κακοπέρασης και  αρρώστιας καμιά φορά.  Στο πίσω μέρος του μυαλού όμως υπήρχε πάντα η ικανότητα της γυναίκας για να αντέξει στις αγροτικές  και σκληρές δουλειές και να κάνει πολλά παιδιά.  Οι πιο γεροδεμένες γυναίκες , οι νταρντάνες, αυτές με τα πιασίματα, τις καμπύλες και τα κόκκινα μάγουλα ήταν τσιτωμένες, καλοζωισμένες,  γερές,  και είχαν πέραση.

Είναι  μπαφουνάτη και κολωπετσωμένη και μαθημένη από δουλειά.

… έχει γερό σκαρί Θα κάμει πολλά  παιδιά.

…Φορτώνει ένα γαιδουροφόρτι  από μοναχή τση.

…Έχει αντρίκια δύναμη και θα μας βγάλει πέρα.

…Είναι αντρογύναικα .

Για τις λιγότερο εργατικές :

…Είναι τεμπέλα και πορτογύρω.

…Μέχρι να κουνήσει τονα  ποδάρι βρωμάει τ΄ άλλο.

…Είναι ακαμάτρα, ανεπρόκοπη και ανοικοκύρευτη.

…Δεν έχει απάνου τση  νυκοκοιριό.

….Δεν έχει μπει ποτέ σ’αργαλειό … δεν έχει ούτε ένα κεντίδι.

…Δεν ξέρει πώς μπελονιάζουνε ούτε το βελόνι.

 Για τις και λιγότερο μορφωμένες ,που δεν είχαν βγάλει το σκολιό,   όπως ήταν οι περισσότερες.

…Δε ξέρει να μεράσει δυο γαιδουριόνε άχυρο.

…Είναι άλαλο κι αγράμματο εφτό το πράμα.

…Λούτα και κακομοίρα.

…Δε ξέρει να βγάλει τα μάτια τση.

…Είναι χάπατο και ότι τση πεις το χαύει.

Πρεβατεί και χαλεύει να πέσει απάνου σου.

Για τις παραχαϊδεμένες όπως ήταν συνήθως οι μοναχοκόρες.

…Είναι καμαρωπαπούτσω και  χαιδεμένη.

…Είναι ακριβοθυατέρα και τσ΄ τα χουνε ούλα στο χέρι.

Για τις  πιο ξεπεταγμένες στις οποίες έβγαινε το όνομα με το παραμικρό.

Αρκούσε ένα βλέμμα με έναν άντρα, μια κουβέντα στα κρυφά, ένα κουτσομπολιό ένα χαλασμένο προξενιό , ένας διαλυμένος αρραβώνας , ένα πιο προχωρημένο ντύσιμο για να μπει στη μαύρη λίστα.Το κάπνισμα, και το μακιγιάζ την απογείωνε στη λίστα με τις …παστρικές… Και το στίγμα έμενε για πάντα.

Και καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα.

…Είναι παλιοκόπελα.

…Εντρόπιασε το πατέρα και τ’ αδέρφια τση.

…Έχει αλλάξει δέκα αγαπητικούς.

…Θα σου βάνει  μέσα το γκόμενο από τα κεραμίδια.

…Είναι του σκυλιού και του παλουκιού.

…Είναι του δρόμου.

…Χαλεύει  άντρα από τα γενοφάσκια  τση.

Είναι πουταναριό του κερατά. Δε βλέπεις που βάφει τ’ανύχια τση;

…Είναι κουβεντιασμένη και βατεμένη.

…Το’χει απά στη μπάλα .

…Είναι μαγαρισμένη από άλλονε.

…Δεν είναι τσ εμπιστοσύνης.

…Φουμαίρνει δυο κασετίνες τη μέρα και ξυρίζει τσ΄αμοσκάλες τση.

…Γυρίζει ούλη μέρα με τσ κονσόλους.

…Είναι στολίστρω, δε σε φτάνει ο γλόμπος τση γης για τα λούσα τση.

Ο άντρας  από την άλλη δεν είχε κατγορά. Σερνικό  είναι τη δουλειά του κάνει.  Όποιος και νατανε, ότι και νατανε έπρεπε να γίνει γαμπρός. Να πάρει την κοπέλα που κουβεντιάστηκε με δαύτονε.  Πολλές φορές μάλιστα και με το μαχαίρι στο λαιμό.  Με το στανιό. Αυτά είχαν τα αγαπητιλίκια.

Υπήρξαν έρωτες που δεν ομολογήθηκαν ποτέ. Που να κουτήσεις!

…Κατάπιε τον καημό του, δε τς΄ το μολόησε ποτέ.

…Καταχώνιασε στα βάθη τσ’ ψυχούλας του το μυστικό τσ αγάπης.

…Δε σήκωσε ποτέ τα μάτια να τη τράξει , ήτανε κοπέλα καπτάνιου και τη προορίζανε για μεγαλεία.

…την αγάπαε κρυφά ούλα του τα χρόνια.

Έρωτες παράνομοι , απαγορευμένοι. Μεταξύ παντρεμένων ή συγγενών εξ αγχιστείας. Παράλληλες σχέσεις που όταν βγήκαν στη φόρα προκάλεσαν σκάνδαλα που συζητιούνται ακόμα. Δε κάνεις ζάφτι τη καρδιά από αρχής του κόσμου. Και τότε το ίδιο συνέβαινε.

Συνήθως δεν είχαν καμία τύχη, επικρατούσε η λογική και το ζευγάρι ξεθύμαινε το πάθος του στα κρυφά. Αν είχαν στόμα οι πέτρες, οι μάζες, οι νύχτες, και τι δε θα μολόγαγαν. Παράνομα ζευγάρια  που έμειναν ερωτευμένα μέχρι το θάνατό τους. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως:

…Τον έκανε κουμάντο το κάτου το κεφάλι και δε λογάριαζε τίποτα.

…Την όριζε το ”πράμα ”τση.

Και τότε η αγάπη έμπαινε μπροστά, κι η ιστορία στο μικρό μας Μεγανήσι έχει για πολλούς τέτοιους έρωτες να γράψει. Με διαφορετικό επίλογο  την κάθε  μια.

Κάποιοι από αυτούς  για να μη σβήσουν παντρεύονταν συγγενικά ή κοντινά πρόσωπα. Την αδερφή, τον αδερφό, τον μπάρμπα, την κουνιάδα. Να είναι στην οικογένεια να βλέπονται, να νιώθονται κοντά .Και οι φαμελιές μένανε πολλές μαζί στο ίδιο σπίτι .

...Να τονε νείρετε σιμά.

…Να μη τη τρώνε  οι δρόμοι.

…Νάχει το ελεύτερο να μπαίνει μες το σπίτι.

Τραγικά πρόσωπα στις ιστορίες οι απατημένοι σύζυγοι που σχεδόν πάντα το μάθαιναν τελευταίοι…όπως συμβαίνει  διαχρονικά άλλωστε.Τότε όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς γι αυτό και έκαναν τα στραβά μάτια προκειμένου να κρατήσουν τα σπίτια τους ανοιχτά. Το διαζύγιο σε εκείνα τα χρόνια ήταν ντροπιαστικό ακόμα και για εκείνους που δεν το είχαν προκαλέσει.

Έρωτες που δεν άντεξαν τις συνθήκες, που χαλάστηκαν από συνωμοσίες τρίτων, που λιγοψύχησαν στις  αντιρρήσεις της οικογένειας, που επηρεάστηκαν από τα λόγια.Και  το ζευγάρι κατέληγε σε ξένες αγκαλιές, άγνωστες, απόθητες .

Κι ο προδωμένος δεν ξεχνούσε ποτέ. Προπάντων η κοπέλα.

…Δε τοβγανε μέσα θέ τση.

… Τό κανε λίγκρι τον αρρεβωνιαστικό για να τονε σκάσει.

…Όπου τον απάνταε τονε μποτάριζε που τηνε παράτησε.

…Τονε καταργιόντανε τη μέρα και τη νύχτα.

…Βαρυγκόμησε τόσο πολύ σε δαύτονε που φκιόντανε να χαϊπωθεί από προσώπου γής.

Υπήρχαν  όμως και έρωτες που ανεμπόδιστοι πέρασαν τη πόρτα της εκκλησίας κι έζησαν αγαπημένοι κι ερωτευμένοι μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Συνεχίζεται…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.